Spreekuur ervaringen

*Man met gedeeltelijke WAO-uitkering raakt zijn werk kwijt en komt dus in de WW. Hij krijgt een coach toegewezen en een arbeidsdeskundige. Zij leggen hem zijn rechten en plichten uit en geven aan dat hij een beroep op hun kan doen. Hij heeft gemerkt dat het werk als voorwerker hem te veel stress geeft en vraagt of het mogelijk is dat hij terug wordt gezet op 45-55% arbeidsongeschikt (in 2009 kreeg hij een voorwerkersfunctie en werd hij fictief terug gezet van 45-55 naar 25-35% arbeidsongeschikt). Ze zeiden hem dat hij zich dan moest ziek melden. Na veel twijfel heeft hij dat gedaan. Hij vroeg een gesprek met z’n arbeidsdeskundige ; na meer dan 2 maanden kreeg hij een uitnodiging. Het gesprek leverde alleen op dat hij maar gewoon moest blijven solliciteren. Hij hoorde niets meer van zijn coach, ook niet als hij hen sollicitatiebrieven stuurde en om advies vroeg. 4 maanden later vroeg hij opnieuw zelf om een gesprek. Dat vond na een dikke maand plaats. Zowel coach als arbeidsdeskundige waren aanwezig. Ze vroegen hoe het met hem ging, waren vergeten dat hij zich ziek had gemeld …

*Een nu 63-jarige man heeft gewerkt voor een gemeente. Midden jaren tachtig werd hij voor 15-25 % afgekeurd, en ontving samen met zijn vrouw een aanvullende bijstandsuitkering. Nadat de gemeente hem in 1995 dwong te reïntegreren terwijl hij dat naar eigen zeggen niet kon, begon een 5 jaar durend traject van bezwaar-en beroepszaken waarbij hij ook twee keer de gang naar de CRvB maakte. Uiteindelijk is hij per 1 maart 1999 volledig afgekeurd. In 2006 en 2008 heeft hij twee operaties ondergaan, iets dat hij niet heeft doorgegeven aan UWV. Naar nu is gebleken is hij niet aangemeld bij het voor hem geldende pensioenfonds, zodat hij geen pensioen heeft opgebouwd. Vraag: hoe zit het nu met die eventuele pensioenrechten, en kan onderzoek in deze leiden tot een herkeuring door UWV?

Antwoord: de spreekuurhouder denkt dat, mede gezien de leeftijd van deze man en het feit dat het uitzoeken van zijn pensioenrechten los staat van zijn vermogen om te werken, het wel los zal lopen met een hernieuwde oproep door UWV. Met zekerheid is dit echter niet te zeggen: een garantie kun je dus niet geven tenzij iemand duurzaam is afgekeurd voor de WIA en een IVA-uitkering ontvangt. Wat betreft de vraag over de pensioenrechten was het in dit geval zo dat deze meneer nooit was aangemeld bij een pensioenfonds door zijn toenmalige werkgever, de gemeente. Er zijn ook nooit pensioenpremies ingehouden op zijn loon. Iemand die arbeidsongeschikt wordt kan, afhankelijk van het voor hem of haar geldende pensioenfonds en desbetreffende CAO, later vanuit de WAO of WIA premievrij gemaakt worden. Maar dan moet er wel op enig moment een begin gemaakt zijn met de pensioenopbouw en degene aangemeld zijn bij het voor hem geldende pensioenfonds. In deze zaak was dat helaas niet het geval, en zijn er dus ook geen pensioenrechten opgebouwd.

**Na ziekteperiode van 3 maanden laat chef weten, dat medewerker “het nu maar weer eens moet proberen”; van begeleiding of opbouw is geen sprake. Medewerker houdt het niet vol. Dit herhaalt zich nog enkele keren. Medewerker stelt dat voormannen de medewerkers opjagen en dat ze als ervaren medewerker niet serieus worden genomen. Na een jaar wordt medewerker opnieuw opgenomen met ernstige hartklachten. Na 22 maanden vraagt medewerker WIA aan. Er is nooit een reïntegratieplan opgesteld; geen eerstejaars evaluatie en ook geen eindevaluatie. Als UWV deze stukken opvraagt blijkt dat het bedrijf er van begin af aan vanuit is gegaan dat medewerker na 24 maanden zou worden ontslagen; hierover is echter nooit met hem gepraat. N.B. Arbo-arts heeft in dit geval een keurig medisch verslag aangereikt ruim op tijd voor de WIA-aanvrage. Medewerker heeft met haar regelmatig contact gehad; zij heeft altijd de mogelijkheid opengehouden dat medewerker nog gedeeltelijk zou kunnen werken.

***Wajonger werkt al bijna 25 jaar bij bedrijf x – 4 uur per dag bij de afdeling Schoonmaak. Nadat hij in 2009 in het ziekenhuis is opgenomen geweest vanwege een hernia, valt het werk hem zwaar. Hij gaat naar de Arbo-arts; deze zegt dat hij beter wat minder kan gaan werken, maar belt hem de volgende dag op dat hij zich niet moet aanstellen en dat die 4 uur echt niet te veel is; “het is goed voor hem om in beweging te blijven”. Hij gaat naar personeelszaken, maar daar hebben ze geen tijd voor een gesprek; hij moet zich dan maar ziek melden. Maar als hij dat doet, dreigt de chef met ontslag. Hetzelfde als medewerker verlof wil opnemen. Daarbij wordt dan gezegd dat er al zo veel ziek thuis zijn en dat het werk af moet. Hij voelt zich opgejaagd en vindt het ook vervelend dat hij steeds weer ergens anders heen moet – dat hoort hij dan pas ’s morgens; bovendien werd hij vroeger thuis opgehaald en teruggebracht; dat gebeurt ook niet meer, waardoor het nog zwaarder wordt aangezien het betekent dat hij te voet vanaf de bushalte omhoog moet lopen na z’n werkdag.

****Medewerker is in 2001 bij bedrijf x gekomen (halve dagen bij afdeling Groen), na zwaar overspannen te zijn geweest en afgekeurd om psychische redenen. Hij heeft er met plezier gewerkt, maar wil nu minder gaan werken of stoppen, want “de bazen doen niets en wij krijgen nog geen tijd om ons neus te snuiten, en als je wat zegt snauwen ze je af; en er is iedere keer weer een andere voorman”. De Arbo-arts zegt: dan blijf je toch lekker thuis; dan krijg je toch weer 80-100% WAO … (die is dus ook nog eens niet goed op de hoogte).